101- دام سخت است مگر یار شود لطف خدا               ورنه آدم نبرد صرفه ز شیطان رجیم

                                                                                                          غزل:367

قابل تطبیق با : «قَالَ فَبِمَا أَغْوَيْتَنِي لأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيمَ .ثُمَّ لآتِيَنَّهُم مِّن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ أَيْمَانِهِمْ وَعَن شَمَآئِلِهِمْ وَلاَ تَجِدُ أَكْثَرَهُمْ شَاكِرِينَ » ،( گفت پروردگارا از آنجا كه مرا فريفتى، بر سر راه راست تو در كمين آنان [بندگان‏] مى ‏نشينم‏. آنگاه از پيش و پس و راست و چپشان به سروقتشان مى‏ روم، و بيشترشان را سپاسگزار نخواهى يافت)؛ (اعراف16_ 17)

102- خال مشکین که بر آن عارض گندمگون است    سرّ آن دانه که شد رهزن آدم با اوست

                                                                                                      غزل:57

اشاره به : « وَيَا آدَمُ اسْكُنْ أَنتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلاَ مِنْ حَيْثُ شِئْتُمَا وَلاَ تَقْرَبَا هَـذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الظَّالِمِينَ » ، (اى آدم تو و همسرت در بهشت بياراميد و از هر جا [هر چه‏] كه خواستيد بخوريد، ولى به اين درخت نزديك نشويد وگرنه از ستمكاران خواهيد بود)؛(اعراف ، 19)

103- ما به صد خرمن پندار ز ره چون نرویم         چون ره آدم خاکی به یکی دانه زدند

                                                                                                    غزل:184

اشاره به : «فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطَانُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وُورِيَ عَنْهُمَا مِن سَوْءَاتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهَاكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هَـذِهِ الشَّجَرَةِ إِلاَّ أَن تَكُونَا مَلَكَيْنِ أَوْ تَكُونَا مِنَ الْخَالِدِينَ » (آنگاه شيطان آنان را وسوسه كرد تا سرانجام عورتشان را كه از ديد آنان پوشيده بود، آشكار كند، و گفت پروردگارتان شما را از اين درخت نهى نكرد مگر از آن روى كه [با خوردن از ميوه آن‏] دو فرشته شويد يا از جاودانگان گرديد )؛(اعراف ، 20)

104- هشدار که گر وسوسه عقل کنی گوش         آدم صفت از روضه رضوان به در آیی

                                                                                                    غزل:494

اشاره به : «فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطَانُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وُورِيَ عَنْهُمَا مِن سَوْءَاتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهَاكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هَـذِهِ الشَّجَرَةِ إِلاَّ أَن تَكُونَا مَلَكَيْنِ أَوْ تَكُونَا مِنَ الْخَالِدِينَ » ، (آنگاه شيطان آنان را وسوسه كرد تا سرانجام عورتشان را كه از ديد آنان پوشيده بود، آشكار كند، و گفت پروردگارتان شما را از اين درخت نهى نكرد مگر از آن روى كه [با خوردن از ميوه آن‏] دو فرشته شويد يا از جاودانگان گرديد )؛(اعراف ، 20)

105- سبزه خط تودیدیم و ز بستان بهشت          به طلبکاری این مهر گیاه آمده ایم

                                                                                                      غزل:366

اشاره به : «قَالَ اهْبِطُواْ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِي الأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ . قَالَ فِيهَا تَحْيَوْنَ وَفِيهَا تَمُوتُونَ وَمِنْهَا تُخْرَجُونَ » ،( فرمود پايين رويد -برخى دشمن برخى ديگر- و در روى زمين تا وقت معين آرامشگاه و بهره ‏مندى داريد . فرمود در همانجا زندگى مى ‏كنيد و همانجا مى ‏ميريد و از همانجا شما را برمى ‏انگيزند)؛(اعراف ، 24_25)

106- مطرب بساز عود که کس بی اجل نمرد             و آن کو ، نه این ترانه سراید خطا کند

                                                                                              غزل:186

اشاره به آیه : «وَلِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذَا جَاء أَجَلُهُمْ لاَ يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلاَ يَسْتَقْدِمُونَ » ، (و هر امتى را اجلى است، چون اجلشان فرارسد نه ساعتى پس افتند و نه ساعتى پيش افتند) ؛ (اعراف ، 34)

107- حافظا خلد برین خانه موروث من است               اندرین منزل ویرانه نشیمن چه کنم

                                                                                                     غزل:345

اشاره به آیه «...وَنُودُواْ أَن تِلْكُمُ الْجَنَّةُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ» ؛(...و ندا داده شود كه اينك اين بهشتى است كه به خاطر كار و كردارتان به شما رسيده است‏ )؛(اعراف ، 43)

108- تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار          که توسنی چو فلک رام تازیانه توست

                                                                                                      غزل:452

قابل تطبیق با «... ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثاً وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّرَاتٍ بِأَمْرِهِ أَلاَ لَهُ الْخَلْقُ وَالأَمْرُ تَبَارَكَ اللّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ » ، (... سپس [ملكوتش كامل شد و] بر عرش استيلاء يافت، شب را به روز [و روز را به شب‏] -كه آن را شتابان مى‏ جويد- مى‏ پوشاند، و خورشيد و ماه و ستارگان را [آفريد] كه رام شده فرمان اويند، بدانيد كه خلق و امر او راست، بزرگا خداوندا كه پروردگار جهانيان است)؛‏(اعراف ، 54)

109-گفتم از گوی فلک صحبت حالی پرسم      گفت : آن می کشم اندر خم چوگان که مپرس

                                                                                                        غزل:271

قابل تطبیق با «...ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثاً وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّرَاتٍ بِأَمْرِهِ أَلاَ لَهُ الْخَلْقُ وَالأَمْرُ تَبَارَكَ اللّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ» ، (... سپس [ملكوتش كامل شد و] بر عرش استيلاء يافت، شب را به روز [و روز را به شب‏] -كه آن را شتابان مى‏ جويد- مى‏ پوشاند، و خورشيد و ماه و ستارگان را [آفريد] كه رام شده فرمان اويند، بدانيد كه خلق و امر او راست، بزرگا خداوندا كه پروردگار جهانيان است)؛‏ (اعراف ، 54)

110- بیار باده که دوشم سروش عالم غیب                نوید داد که عام است فیض رحمت او

                                                                                                     غزل:405

قابل تطبیق با : «...وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ...»(...و رحمت من همه‏ چيز را فراگير است...) ، (اعراف ، 156 )

111- چه جای من که بلرزد سپهر شعبده باز               از این حیَل که در انبانه بهانه اوست

                                                                                                        غزل:34

اشاره به آیه : «أَفَأَمِنُواْ مَكْرَ اللّهِ فَلاَ يَأْمَنُ مَكْرَ اللّهِ إِلاَّ الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ» ،(آيا از مكر خدا خود را ايمن دانستند [با آنكه] جز مردم زيانكار [كسى] خود را از مكر خدا ايمن نمى ‏داند.)؛ (اعرف ، 99)

112- سامری کیست که دست از ید بیضا ببرد           سحر با معجزه پهلو نزند دل خوش دار

                                                                                                       غزل: 128

اشاره به آیات : «فَأَلْقَى عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِينٌ .وَنَزَعَ يَدَهُ فَإِذَا هِيَ بَيْضَاء لِلنَّاظِرِينَ» ،( آنگاه عصايش را در انداخت و ناگهان به صورت اژدهايى آشكار درآمد . و دستش را [از گريبانش‏] بيرون آورد، و ناگهان سپيد و درخشان در ديد تماشاگران پديدار شد)؛ (اعراف ، 107_108 )

و :«قَالَ بَصرْت بِمَا لَمْ یَبْصرُوا بِهِ فَقَبَضت قَبْضةً مِّنْ أَثَرِ الرَّسولِ فَنَبَذْتُهَا وَ کذَلِک سوَّلَت لى نَفْسى. قَالَ فَاذْهَب فَإِنَّ لَک فى الْحَیَوةِ أَن تَقُولَ لا مِساس وَ إِنَّ لَک مَوْعِداً لَّن تخْلَفَهُ وَ انظرْ إِلى إِلَهِک الَّذِى ظلْت عَلَیْهِ عَاکِفاً لَّنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنسِفَنَّهُ فى الْیَمِّ نَسفاً»؛( [سامرى‏] گفت من چيزى را ديدم كه ديگران نديده بودند، و مشتى از خاك پاى جبرئيل برگرفتم، و آن را [در خمير مايه گوساله‏] انداختم، و بدين‏سان بود كه نفسم بدى را به من آراسته جلوه داد. گفت پس برو و بدان كه جزاى تو اين است كه در زندگى بگويى به من نزديك مشويد، و براى تو موعدى است كه در آن با تو خلاف نشود، و به "خدايت" كه در خدمتش معتكف بودى بنگر كه مى ‏سوزانيمش، سپس آن را بر دريا مى ‏افشانيم‏ )؛(طه؛96_97)

113- کرشمه ای کن و بازار ساحری بشکن               به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن

                                                                                                       غزل:399

اشاره به آیات : «وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَلْقِ عَصَاكَ فَإِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ .فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُواْ يَعْمَلُونَ .فَغُلِبُواْ هُنَالِكَ وَانقَلَبُواْ صَاغِرِينَ. وَأُلْقِيَ السَّحَرَةُ سَاجِدِينَ »؛( و [ما] به موسى وحى كرديم كه عصايت را بينداز، [انداخت و اژدها شد] و ناگهان برساخته‏ هايشان را فرو بلعيد. آنگاه حق برقرار شد و كار و كوشش آنان بر باد رفت‏ و آنجا بود كه شكست خوردند و خرد و خوار شدند .و جادوگران به سجده درافتادند)؛ (اعراف؛117_120)

و : «قَالَ بَصرْت بِمَا لَمْ یَبْصرُوا بِهِ فَقَبَضت قَبْضةً مِّنْ أَثَرِ الرَّسولِ فَنَبَذْتُهَا وَ کذَلِک سوَّلَت لى نَفْسى. قَالَ فَاذْهَب فَإِنَّ لَک فى الْحَیَوةِ أَن تَقُولَ لا مِساس وَ إِنَّ لَک مَوْعِداً لَّن تخْلَفَهُ وَ انظرْ إِلى إِلَهِک الَّذِى ظلْت عَلَیْهِ عَاکِفاً لَّنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنسِفَنَّهُ فى الْیَمِّ نَسفاً»؛ ( [سامرى‏] گفت من چيزى را ديدم كه ديگران نديده بودند، و مشتى از خاك پاى جبرئيل برگرفتم، و آن را [در خمير مايه گوساله‏] انداختم، و بدين‏سان بود كه نفسم بدى را به من آراسته جلوه داد. گفت پس برو و بدان كه جزاى تو اين است كه در زندگى بگويى به من نزديك مشويد، و براى تو موعدى است كه در آن با تو خلاف نشود، و به "خدايت" كه در خدمتش معتكف بودى بنگر كه مى ‏سوزانيمش، سپس آن را بر دريا مى ‏افشانيم‏ (طه؛96_97)

114- آن همه شعبده ها عقل که می کرد آنجا              سامری پیش عصا و ید بیضا می کرد

                                                                                                    غزل:143

اشاره به آیات : «قَالَ فَمَا خَطبُک یَسمِرِى .قَالَ بَصرْت بِمَا لَمْ یَبْصرُوا بِهِ فَقَبَضت قَبْضةً مِّنْ أَثَرِ الرَّسولِ فَنَبَذْتُهَا وَ کذَلِک سوَّلَت لى نَفْسى »؛ (سپس رو به سامرى كرد [ و] گفت اى سامرى كار و بار تو چيست؟ [سامرى‏] گفت من چيزى را ديدم كه ديگران نديده بودند، و مشتى از خاك پاى جبرئيل برگرفتم، و آن را [در خمير مايه گوساله‏] انداختم، و بدين‏سان بود كه نفسم بدى را به من آراسته جلوه داد )؛(طه؛95_96)

115- با تو آن عهد که در وادی ایمن بستیم              همچو موسی ارنی گوی به میقات بریم

                                                                                                     غزل:373

قابل تطبیق با « وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُواْ يَا مُوسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِندَكَ لَئِن كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِي إِسْرَائِيلَ» ، (چون بلا بر سرشان آمد گفتند اى موسى براى ما از پروردگارت بخواه كه با پيمانى كه با تو دارد [بر ما رحمت آورد] كه اگر بلا را از ما بگردانى، به تو ايمان مى ‏آوريم و بنى ‏اسرائيل را همراهت مى ‏فرستيم‏ )؛(اعراف ، 134)

و:

«وَلَمَّا جَاء مُوسَى لِمِيقَاتِنَا وَكَلَّمَهُ رَبُّهُ قَالَ رَبِّ أَرِنِي أَنظُرْ إِلَيْكَ قَالَ لَن تَرَانِي وَلَـكِنِ انظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهُ فَسَوْفَ تَرَانِي فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكّاً وَخَرَّ موسَى صَعِقاً فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَاْ أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ »؛ (و چون موسى به ميعاد ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت، گفت پروردگارا خود را به من بنمايان تا بر تو بنگرم، فرمود هرگز مرا نخواهى ديد، ولى [اگر اصرار مى ‏ورزى‏] به آن كوه بنگر، اگر در جايش استوار ماند، مرا خواهى ديد، و چون پروردگارش بر كوه تجلى كرد، آن را پخش و پريشان كرد و موسى بيهوش در افتاد، سپس چون به خود آمد گفت پاكا كه تويى، به درگاهت توبه كردم و من نخستين مؤمن [به اين حقيقت‏] هستم‏)؛ (اعراف؛143)

116- پیمان شکن هر آینه گردد شکسته حال              انّ العهود عند ملیک النهی ذمم

                                                                                             غزل:312

اشاره به آیه : « يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ » ، (اى مؤمنان به پيمانها[ى خود] وفا كنيد)؛ (مائده ، 1)

117- که ای صوفی شراب آنگه شود صاف               که در شیشه بماند اربعینی

                                                                                             غزل:483

قابل تطبیق با : «وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلاَثِينَ لَيْلَةً وَأَتْمَمْنَاهَا بِعَشْرٍ فَتَمَّ مِيقَاتُ رَبِّهِ أَرْبَعِينَ لَيْلَةً وَقَالَ مُوسَى لأَخِيهِ هَارُونَ اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي وَأَصْلِحْ وَلاَ تَتَّبِعْ سَبِيلَ الْمُفْسِدِينَ » ، (و با موسى سى شب وعده گذاشتيم، و آن را به ده شب ديگر پايان بخشيديم، چندانكه ميقات پروردگارش چهل شب كامل شد، و موسى به برادرش هارون گفت در ميان قوم من جانشين من باش و در اصلاح بكوش و از راه و روش اهل فساد پيروى مكن‏)؛ (اعراف ، 142)

118- در ازل پرتو حُسنت ز تجلّی دم زد                  عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

                                                                                               غزل:152

قابل تطبیق با : «...فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكّاً وَخَرَّ موسَى صَعِقاً فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ سُبْحَانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَأَنَاْ أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ »؛ (...و چون پروردگارش بر كوه تجلى كرد، آن را پخش و پريشان كرد و موسى بيهوش در افتاد، سپس چون به خود آمد گفت پاكا كه تويى، به درگاهت توبه كردم و من نخستين مؤمن [به اين حقيقت‏] هستم‏ )؛(اعراف؛143)

119- حافظ افتادگی از دست مده ز آنکه حسود      عِرض و مال و دل و دین در سر مغروری کرد

                                                                                                 غزل:142

قابل تطبیق با : «سَأَصْرِفُ عَنْ آيَاتِيَ الَّذِينَ يَتَكَبَّرُونَ فِي الأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَإِن يَرَوْاْ كُلَّ آيَةٍ لاَّ يُؤْمِنُواْ بِهَا وَإِن يَرَوْاْ سَبِيلَ الرُّشْدِ لاَ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلاً وَإِن يَرَوْاْ سَبِيلَ الْغَيِّ يَتَّخِذُوهُ سَبِيلاً ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا وَكَانُواْ عَنْهَا غَافِلِينَ» ، (كسانى را كه به ناحق در اين سرزمين تكبر مى ‏ورزند از آيات خود باز مى‏دارم و هر پديده‏ اى و نشانه ‏اى كه ببينند به آن ايمان نمى‏ آورند و اگر راه رستگارى را ببينند آن را در پيش نمى ‏گيرند و اگر گمراهه را ببينند آن را در پيش مى ‏گيرند، اين از آن است كه آيات ما را دروغ انگاشتند و از آن غافل بودند)؛ (اعراف ، 146)

120- نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت                  به غمزه مسأله آموز صد معلّم شد

                                                                                                        غزل:167

قابل تطبیق با : «الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِندَهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَالإِنْجِيلِ...» ، (كسانى كه از فرستاده و پيامبر امى پيروى مى‏كنند، كه نام [و نشان‏] او را در تورات و انجيل كه در نزدشان است، نوشته مى ‏يابند...)؛(اعراف ، 157)

121- مِِی خور به بانگ چنگ و مخور غصّه ور کسی            گوید تو را که باده مخور گوهر الغفور

                                                                                                    غزل:254

اشاره به : «...إِنَّ رَبَّكَ لَسَرِيعُ الْعِقَابِ وَإِنَّهُ لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ » ،( ... پروردگارت زودكيفر است و همو آمرزگار مهربان است)؛‏ (اعراف ، 167) و ...

122_مقام عیش میسری نمی شود بی رنج                بلی به حکم بلا بسته اند عهد الست

                                                                                              غزل:25

برگرفته از «وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِي آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّكُمْ قَالُواْ بَلَى شَهِدْنَا أَن تَقُولُواْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ» ،( و چون پروردگارت زاد و رود بنى ‏آدم را از پشتهاى ايشان برگرفت، و آنان را بر خودشان گواه گرفت [و پرسيد] آيا پروردگار شما نيستم؟ گفتند چرا، شهادت مى ‏دهيم تا مبادا روز قيامت بگوييد ما از اين [حقيقت‏] بى‏ خبر بوديم)؛‏ (اعراف ، 172)

123- در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند                 تا ابد سر نکشد وز سر پیمان نرود

                                                                                                     غزل:223

قابل تطبیق با : «وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِي آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّكُمْ قَالُواْ بَلَى شَهِدْنَا أَن تَقُولُواْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ» ،( و چون پروردگارت زاد و رود بنى ‏آدم را از پشتهاى ايشان برگرفت، و آنان را بر خودشان گواه گرفت [و پرسيد] آيا پروردگار شما نيستم؟ گفتند چرا، شهادت مى‏ دهيم تا مبادا روز قيامت بگوييد ما از اين [حقيقت‏] بى ‏خبر بوديم‏ )؛(اعراف ، 172)

124- عهد الست من همه با مهر شاه بود                   وز شاهراه عمر بدین عهد بگذرم

                                                                                                    غزل:329

اشاره به : « وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِي آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّكُمْ قَالُواْ بَلَى شَهِدْنَا أَن تَقُولُواْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ» ، (و چون پروردگارت زاد و رود بنى ‏آدم را از پشتهاى ايشان برگرفت، و آنان را بر خودشان گواه گرفت [و پرسيد] آيا پروردگار شما نيستم؟ گفتند چرا، شهادت مى ‏دهيم تا مبادا روز قيامت بگوييد ما از اين [حقيقت‏] بى ‏خبر بوديم‏)؛ (اعراف ،17)

125- در ازل داده است ما را ساقی لعل لبت              جرعه جامی که من سرگرم آن جامم هنوز

                                                                                                       غزل:265

قابل تطبیق با «وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِي آدَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَلَسْتَ بِرَبِّكُمْ قَالُواْ بَلَى شَهِدْنَا أَن تَقُولُواْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ» ، (و چون پروردگارت زاد و رود بنى ‏آدم را از پشتهاى ايشان برگرفت، و آنان را بر خودشان گواه گرفت [و پرسيد] آيا پروردگار شما نيستم؟ گفتند چرا، شهادت مى ‏دهيم تا مبادا روز قيامت بگوييد ما از اين [حقيقت‏] بى ‏خبر بوديم‏)؛ (اعراف ، 172)