امام حسین علیه‌السلام در دعای عرفه از خداوند می خواهد و عرضه می دارد: «اللَّهُمَّ اجْعَلْ غِنایَ فِی نَفْسِی». خداوندا ثروت و برخورداریهای مرا در درونم قرار بده!

کسانی ثروت‌ را در بیرون خود جست‌وجو می‌کنند و می پندارند هرچه داشته‌های آفاقی و دنیوی شان بیشتر باشد، ثروتمندترند. امام حسین علیه‌السلام این ثروت را در درون جست‌وجو می‌کند و "بودن" را مرجَّح بر "داشتن می داند .

کسانی شخصیت‌شان با داشتن تعریف می‌شود و عده‌ای شخصیت‌شان با بودن . وقتی غنای کسی درونی شد ، دیگر چنین فردی سود و سرمایه را انباشت نمی کند بلکه خودش عین سود و سرمایه می شود چنانکه مسیح(ع) در توصیف خود می فرماید:«جَعَلَنِي مُبارَكاً أَيْنَ ما كُنْتُ»،(مریم،31) . چنین شخصی بجای تکاثر دنبال کوثرست و خود در ادامه رشحاتی از کوثر می شود.

مولانا می گوید:

کاری ز درون جان می باید

وز قصه شنیدن این گره نگشاید

یک چشمهٔ آب در درون خانه

به زان رودی که از برون می‌آید!

دیوان شمس،رباعی:777