إيّاك‌َ نَعبُدُ وَ إِيّاك‌َ نَستَعِين‌

کسی که خدا را به واقع بنده است و از خدا استعانت می جویَد ، مدح و قدح دیگران اثری بر وی ندارد .امام باقر (ع) به جابر جُعْفی می فرماید : « بدان که تو از دوستان ما نیستی مگر طوری شوی که اگر همه ی مردم شهر بگویند فلانی آدم بدی است ناراحت نشوی و اگر همه بگویند آدم خوبی است خوشحال نگردی.» ، (تُحَفُ العُقول ،ص: 284)

عطّار گوید:

مدح و ذمّت گر تفاوت می‌کند

بُتگری باشی که او بت می‌کند

گر تو حق را بنده ای، بُتگر مباش

ور تو مَرد ایزدی، آزَر مباش

نیست ممکن در میان خاصّ و عام

از مقام بندگی برتر مقام

بندگی کن بیش از این دعوی مجوی

مرد حق شو، عزت از عزی مجوی

همچنین بنده خدا نه ترسی از کسی دارد و نه طمعی به مال و امکانات اعتباری کسی .

موحّد چه در پای ریزی زرش

چه شمشیر هندی نهی بر سرش

امید و هراسش نباشد ز کس

بر این است بنیاد توحید و بس!

سعدی ،گلستان ،باب هشتم

نه خود را با کسی مقایسه می کند و نه با کسی مسابقه می دهد ، "منِ" دیروز را ، امروز بالاتر می کشد و اندیشۀ اوجگیری و فرارَوی دارد

از مقاماتِ تَبَتُّل تا فنا

پایه پایه تا ملاقاتِ خدا