إيّاك‌َ نَعبُدُ وَ إِيّاك‌َ نَستَعِين‌

از نشانه های بندۀ خدا بودن این است که خود را حق ندانم . وقتی می گویم: "حق با من است" یعنی هنوز عبدُالهَوا هستم تا عبدُالهوُا.همچنین از هیچکس انتظار نداشته باشم و گلایه ای هم بخاطر بی مهری ها و حرمان نداشته باشم ،نرنجم و کینه به دل نگیرم

ز کس مرنج و مرنجان کسی ز خود وحدت

که این حقیقت آیین و مذهب و کیش است

نگرانی و اضطراب نداشته باشم ،قسمت و مصلحت باشد نصیبم می شود.

رزق را روزی رسان پَر می‌دهد

بی مگس هرگز نمانَد عنکبوت!

انسانها را جدّی نگیرم ! نه اینکه بی احترامی و بی اعتنائی کنم بلکه ورای انسانها دست توانمند خداوند قادر و متعال را ببینم که کارگردانی و مدیریّت می کند. و زرنگی ها و کفایت خودم را هم اصلاََ جدّی نگیرم . شیطان "اَنَا" و "من" گفت به آن روز افتاد!

بنده واقعی تسلیم است و راضی . پسندد" آنچه را جانان پسندد" . اصلی ترین مصداق برای دعای "حَوِّلْ حَالَنَا إِلَی أَحْسَنِ الْحَال"نیل به تسلیم و رضاست . مابَقیِ تغییر و تحوّلها بیشتر خواهش نفس و هوس است . بتوانم به واقع به این برسم که: "لا مُؤَثِّرَ فِي الوُجودِ اِلَّا الله" و این صِرف توحید است.

ایّاک نعبد بر زبان دل، درخیال این و آن

کفراست اگر گویی یکی شرک است اگرگویی دو تا

می گویند سائلی موقع تقاضای مساعدت می گفت: بدهی سگ کی باشی؟ندهی سگ کی باشی؟تعبیر بی ادبانه و تُندی است ولی واقعیت غیر از این نیست.

رزق و روزی را خدا چون گشته از اول کفیل

پس مگردان رو، زِ باب الله ، حق نِعمَ الوَکیل