راهپیمای به سوی کربلا تمام هم و غمش در هر حالتی، در قیام و قعودش، نشست و برخاستش، خوابیدن در موکب‌ها و... یک هدف بیشتر نیست؛ آن‌که هر چه زودتر خود را به محبوبش برساند. تمام توجهشان به سوی محبوب است. به خصوص آنان که دیرتر راه می‌افتند سریع‌تر گام بر‌می‌دارند تا روز اربعین خود را به محبوب برسانند. زائران در راهپیمایی اربعین، از همان ابتدا و از هر جا که به راه افتاده‌اند (حتی از محل‌های دور) وقتی به سمت کربلای معلی حرکت می‌کنند، خود را در محضر سیدالشهدا(ع) مشاهده می‌کنند. اگر انسان در این ایام که متعلق به حضرت است، همین حال را در خود ایجاد کند و خویشتن را همواره در محضر امام ببیند، گویی در محضر حسینی است. تفاوت انسان‌های حسینی(ع) با دیگران در آن است که ایشان خود را دائما با سیدالشهدا(ع) محشور و محضور می‌بینند؛ همین زیارت است.