احسان ،از اوصاف خداوند و از راهکارهای مهم برای توسعه ،تعالی و ترقّی معنوی است که در متون دینی ،اخلاقی و ادبی توصیه شده است . انسان با احسان به نگارگری و «صبغۀ خدائی»آراسته و خدازی می گردد .از امتیازات انسان نسبت به سایر موجودات ،توان احسان است که به دیگران نیکی می ورزد ،گذشت ،ایثار و نثار می کند ،دلی را شاد و اندوهی را زائل و برطرف می کند.از طرفی احسان و خوبی به دیگران بر تعلق خاطر و محبّت انسان نسبت به خداوند نیز دلالت دارد که هستی و از جمله انسان ،مصنوع و جلوه گاه اسما و صفات خداوند است . آدمی با تداوم احسان و نیکی این صفت را در جان خود تثبیت می کند و ریشه دارتر می سازد ،در مقام نظر نسبت به همه نیکخواه و خیراندیش می شود و در مقام عمل،نسبت به گره گشائی از کار دیگران اهتمام می ورزد و بدین طریق رضایت خداوند را که ارزشمندترین برخورداری است ،جلب می کند.