ایمان ، از مواهب ارزشمند خداوند به بندگان می باشد که جایگاهش قلب و دل است ولی رابطه ای همراستا با گفتار و عملکرد دارد و از جَلَوات آن در زندگی ،صبوری و شکوری می باشد. معرفت نیز با ایمان تعامل دارد و موجب بالنده تر ساختن ایمان در جان و دل می گردد.ایمان نوری است که در دل انداخته می شود و موجب تقویت عقلانیّت و خردوَرزی می شود.کسی که مؤمن است قدر و منزلت خود را نیک می داند ،غالباً سکوت پیشه می کند،به خدا توکّل می کند و با خودپائی و خویشتن بانی از گوهر ایمان محافظت می کند و هرجا آسیبی ایمان را تهدید کند یا در آن رخنه ایجاد کند از ایمان مراقبت می کند . استقرار و تثبیت ایمان در صورت تداوم و فراهم ساختن شرایط ، موجب یقین و شهود می گردد که اوج سلوک و بندگی است.