توکّل از مُنجیات و مقامات مقرّبان به شمار می آید که دارای مراتب و مدارج است . از طرفی شرط ایمان و از جهتی دیگر در ترازی متعالی ، رهاورد ایمان می باشد. از نشانه های توکّل طمع بریدن از غیر و تنها امید بستن به خداوند است.توکّل موجب آرامش و رضایت باطنی می گردد و انسانی که به خداوند توکل می کند از فراز و نشیب ایّام بیم و اندیشه ای نخواهد داشت و به دیگران نیز امید نخواهد بست.از عوامل زمینه ساز برای توکّل ، قوّت نفس و قوّت یقین می باشند.برای انسان متوکّل ،داشتن و نداشتن مثل هم اند و البته این به معنی نفی اهتمام و جدّیت در زندگی نیست بلکه مشوّق و برانگیزانندۀ آن نیز می باشد.