شادیِ واقعی و زلال انسان ،اصالتاً و بِالذّات از خداوند است و ارتباط مستقیمی با شکوفائی جان و روان دارد. اگر شادی کاسته شود روان نیز رنجور خواهد شد . از عوامل زمینه ساز شادی علم و دانش نافع می باشد نیز اگر انسان به مرتبه عشقِ فراگیر برسد غم نیز مانند شادی گوارا و با حلاوت می گردد.

از منظر عارفان ، دنیا و تعیّنات دنیوی ارزش شاد شدن با دلسپاری ندارند چنانکه نبودشان نیز نباید موجب اندوه گردد باید با خداوند مأنوس شد تا واقعاً شاد ریست . جانی که با خداوند و جان هستی اُنس داشته باشد هیچگاه و در هیچ حالت و صورت حضور غمهای سیاه را احساس نخواهد کرد.