با توجه به توحید افعالی انسان باید فقط به خداوند امید داشته باشد و این امید به خدا موجب آرامش و شادی می گردد.ذات اقدس خداوند خود مبرّا از امید است چنانکه منزّه از بیم و ترس نیز می باشد ولی منشأ همه امیدهای واقعی و عامل زدوده شدن هرگونه ترس موهوم است.فضل بی پایان خداوند موجب امید و رجا در هر حال می گردد .هیچگاه نباید از خداوند ناامید شد و در منتها و شدّت تنگنا نیز درهای رحمت به روی انسان باز می شوند.امید موجب زنده شدن جان و دل می شود و به وجود انسان روشنی و گرمی می بخشد.