تواضع ، از نشانه های اصالت و مِهتری و نیکوترین خلعت و کسوت برای انسان است که موجب صفای باطن و زدوده شدن کدورتها از جان و دل می گردد . انسانهای محبوب خداوند از تواضع و فروتنی برخوردارند و خود را از کسانی که در جاه و مقام از آنان پایین‌ترند، برتر نمی دانند.

از نشانه های تواضع ،قبول سخن حق می باشد . اهلِ معنا از منظر حکیمان تواضع محض اند . سخن مهمّ در ارتباط با افتادگی و خفض جناح اینکه تواضع واقعی غیر از تظاهر به فروتنی و خاکساری می باشد که گاه ممکن است این تظاهر با اهداف و منویات دنیوی توأم باشد . بعید نیست کسی در ظاهر تواضع نشان دهد ولی به واقع در پی اهداف دنیوی و نفسانی باشد از این رو باید با مداقّه و بدون تبانی با خود دنبال تواضع اصیل و واقعی بود نه تظاهرابزاری به این فضیلت .