مدارا از فضیلتهای هم تراز و معادل با خردورزی به شمار می آید و رواداری با دیگران خصوصا زیردستان نشان اصالت و آراستگی به مکارم اخلاق است.«مروّت» با دوستان و «مدارا»با دشمنان زمینه ساز آسایش دو سرا برای انسان است و مانند دیگر خصلتهای متعالی خیر و فایده اش به خود اهل مدارا نیز برمی گردد ولی نکته ای که باید به آن توجّه داشت ،اینکه:شاید در مواردی و با کسانی مدارا و ملاحظه موجب جری تر شدن شخص گردد.ممکن است کسانی که از سلامت معنوی و روانی برخوردار نیستند مدارا را ضعف و عجز تلقی کنند و این موجب گستاخی آنان گردد در این موارد در عین حال که ارزش اصل فضیلت برجای خود باقی است و مخدوش نمی گردد رفتار با چنین کسانی باید متناسب با سطح معرفت آنان باشد تا موجب اصلاح و تجدید نظر چنین شخص کم مایه ای در رفتار گردد.