1. هر ناهماهنگی ظاهری نشانۀ ناهماهنگیِ باطن یا ذهن است . (اسکاوِل شین ،چهار اثر ،ص:26)

2. امام علی (ع):مَا أَضْمَرَ أَحَدٌ شَیْئاً إِلاَّ ظَهَرَ فِی فَلَتَاتِ لِسَانِهِ، وَصَفَحَاتِ وَجْهِهِ،(هیچ کس چیزى را در دل پنهان نمى کند مگر این که در سخنان بى اندیشه اى که از او صادر مى شود و در صفحه صورتش، آشکار مى گردد)،(نهج البلاغه،حکمت:26)

3.«ابن معتز» شاعر عرب :
تَفَقَّدْ مَساقِطَ لَحْظِ الْمُریبِ

فَإنَّ الْعُیُونَ وُجُوهُ الْقُلُوبِ

وَطالِعْ بِوادِرِهِ فِی الْکَلامِ

فَإنَّکَ تَجْنی ثِمارَ الْعُیُوبِ

«از نگاه کردن مشکوک و خطرناک حال او را بشناس ، زیرا چشم ها صورت دل ها است و به سخنان نسنجیده اش دقت کن، زیرا این سخنان میوه هاى عیوب را مى چیند [و در اختیار تو مى گذارد]».
4. سعدى:

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون

پنهان نمى ماند که خون از آستانم مى رود

و:

ما در این شهر غریبیم و در این ملک فقیر

به کمند تو گرفتار و به دام تو اسیر

گر بگویم که مرا حال پریشانى نیست

رنگ رخساره نشان مى دهد از سرّ ضمیر