1. علّامه قزوینی با دقّت بلکه وسواسی که در کاربرد واژگان و احتراز از سخن غیرعالمانه داشته ،در نامه ای مرقوم در سال 1304 می نویسد : هر ایرانی در هر درجه و طبقه‌ای که باشد، مقداری از ملّیت خود را مدیون فردوسی است و این از بدیهیّات اوّلیّه است.

2.شاید والاترین توانش و هنرِ فردوسی در شاهنامه ؛ تبدیل معقول به محسوس باشد که بعد از وی نظامی و مولانا این رویکرد را قوام بخشیده و بالنده تر ساخته اند .

3. شاهنامه که حقیقتاً حکمت نامه و شاهکاری در بیش از پنجاه هزار بیت است ؛ برابر بل فراتر از حماسهٔ هومِر ؛ نام حکیم زا جاودانه ساخته و نسلهای بشری را در اعصار و امصار سرِ سفره معرفت و حکمت در قالب حماسه نشانده است.

بناهای آباد گردد خراب

ز باران و از گردش آفتاب

پی افکندم از نظم کاخی بلند

که از باد و باران نیابد گزند