روزِ معلّم

معلّم نماد و نمایندۀ خرد و آگاهی است که نسلها را به فردائی بهتر و پُربارتر رهنمون می شود.

معلّم واقعی نه تنها افکار و اندیشه ها بلکه تفکر و اندیشیدن را می آموزد ؛ نه فقط کلام و گفتارش بلکه دیدار، حتّی یادکردش نیز بر شاگردان تاثیرگزارست ! دَمِ گرم و حیات بخشی دارد؛درسش رهگشا و خَرقِ حجاب است!

شیخِ نورانی ز ره آگه کند

با سخن هم نور را همره کند

جهد کن تا مست و نورانی شوی

تا حدیثت را شود نورش رَوی

در ادامۀ ابیات ، این توصیۀ مهمّ:

آسمان شو ابر شو باران ببار

ناودان بارش کند نبود به کار!

مثنوی ،دفتر پنجم

معلّمِ واقعی آسمانی است که آب حیات را که همان علم اصیل است بر جانِ مشتاقان جاری و مخاطبان را سیراب می سازد.

نیما می گوید:ياد بعضي نفرات روشنم مي دارد / قوَّتم مي بخشد ...

انسانهائی اینگونه ؛ روشنی و دلگرمی می بخشند «يَسْعى نُورُهُمْ بَيْنَ أَيْديهِمْ وَ بِأَيْمانِهِمْ»؛(حدید؛12)

صفتِ چراغ داری چو به خانه شب درآیی

همه خانه نور گیرد ز فروغ روشنایی!

دیوان شمس،غزل:2838

گاه با کلامی بل با نگاهی جان آدمی را زیر و زبَر می سازند ، افقهای والا ، فراروی مخاطب می گشایند و گلهای معرفت و معنا در زمینۀ جانِ شاگردان ، شکوفا می سازند.

چو جهان فسرده باشد ، چو نشاط مرده باشد

چه جهان‌های دیگر که زِ غیب برگشایی

همان

معلّمی نه اشتغال که اشتعال و نه کسب و کار که عشق و ایثارست .

از یکی از عالمان متالَّه مسیحی نقل شده : "ما سخنان عیسی را اشتباه فهیمده ایم از این رو موعظه می کنیم؛ عیسی می گفت: موعظه نکنید خودتان موعظه باشید!" معلم واقعی خودش موعظه و دیدار و یادکردش تحوّل بخش است .

دل که آیینه شاهی‌ست غباری دارد

از خدا می‌طلبم صحبت روشن‌رایی

دیوان حافظ،غزل:490

معلم ؛ مثال و نماد روح بزرگ ،قلب پاک ، دل دریائی و ذهن زلال زیبا ست!

آبِ حیات گوارای وجودش باد ، زمینۀ زندگی اش با باران رحمت ، باطراوت و «بار هستی» برایش سبک باد که «آب »،«بار»و «باران» را با شکیب و مهربانی یادم داد!

گفت : ای نور حَقُ و دفعِ حَرَج

معنی‌ِ الصّبرُ مِفتاحُ الفَرَج

ای لقای تو جواب هر سؤال

مشکل از تو حل شود بی‌قیل‌وقال

مثنوی،دفتر اوّل