ز بهار جان خبر ده هله ای دَم بهاری
ز شکوفههات دانم که تو هم ز وی خماری
بشکف که من شکفتم تو بگو که من بگفتم
صفت صفا و یاری ز جمال شهریاری
اثری که هست باقی ز ورای وهم اکنون
برود به آفتابی که فزود از شراری
به بهار بنگر ای دل که قیامت است مطلق
بد و نیک بردمیده همه ساله هر چه کاری
که بهار گوید ای جان دَم خود چو دانهها دان
بنشان تو دانۀ دَم که عوض درخت آری
دیوان شمس ،غزل:2849
+ نوشته شده توسط سیامک مختاری در پنجشنبه سی ام فروردین ۱۴۰۳ و ساعت
22:18 |