1. قبول و رضا به احساس رهائی از قید و بند و مضیقه ها منجر می شود و این نه تنها سعادت و خوشی شما را افزایش می دهد بلکه خودش رمز سعادت است . (فلاسفه بزرگ،برایان مگی،ترجمه عزّت الله فولادوند ، ص:170)

2. ملا هادی سبزواری در منظومه حکمت می‌ نویسد:

و بهجة بما قضی الله رضا

و ذو الرّضا بما قضی، ما اعترضا

اعظم باب الله في الرضا وُعی

و خازن الجنة رضواناً دُعی

کسی که به مقام رضا و خشنودی رسید، نسبت به قضا و قدر الهی مسرور است و صاحب‌مقام رضا اعتراضی به تقدیرات الهی و مشیّت پروردگار ندارد و باب الله الاعظم در مقام و مرتبه رضا نهفته است و خزینه‌دار بهشت نامش رضوان است [قرآن می‌فرماید: "وَ رِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ" ،(توبه،72) ].

فقراً على الغِنی صبور ارتضى‌

و ذان سيّان لِصاحب الرّضا

صاحب‌مقام صبر و شکیبایی ، فقر را بر غنا ترجیح می‌دهد و به آن راضی می‌شود و برای صاحب‌مقام رضا،داشتن و نداشتن مساوی است.

3. اقبال لاهوری می گوید:

از رضا مسلم مثال کوکب است

در ره هستی تبسم بر لب است

گر خدا داری ز غم آزاد شو

از خیال بیش و کم آزاد شو

قوَّت ایمان حیات افزایدت

ورد «لا خوف علیهم» بایدت