ادیبِ طبیب و فیلسوف(قسمت چهارم)

دکتر ادیب سلطانی عمری در دریای علومِ انسانی ،ریاضی ، طبیعی و هنر غوطه ور بود بدون اینکه خستگی و دلزدگی بر وی غالب آید و رخوَت نشان دهد . مولانا گوید:

علم دریاییست بی‌حدّ و کنار

طالب علم است غوّاصِ بحار

گر هزاران سال باشد عمر او

او نگردد سیر خود از جست و جو

هیچگاه از جستجو و تتبع در دقیق ترین و جدّی ترین حالت ، سیر نشد . نکتۀ درس آموز و الهام بخش ، اینکه : ادیب ، دانش را وسیلۀ نیل به دنیا و تعیّنات دنیوی قرار نداد و علم را نردبانِ رسیدن به مال و مقام نساخت بلکه دانشوری به وی امعان نظرِ مضاعف بخشید تا فضیلتهای حقیر، چشم و دلش را مشغول نسازد و این در روزگار ما از غرائب است .

به دانش گرای و بدو شو بلند
چو خواهی که از بد نیابی گزند

ز دانش درِ بی نیازی بجوی
و گر چند سختیت آید به روی

پی نوشت: عکس مربوط به خاکجای دکتر ادیب می باشد که دوشنبه گذشته ،بیست و چهارم مِهر در قطعۀ نام آوران آرام گرفت .مِنْهٰا خَلَقْنٰاكُمْ وَ فِيهٰا نُعِيدُكُمْ