1. این عبارت از ارسطو معروف است که: «فضيلت پاداش فضيلت است.» پس از سقراط نیز دیگران از جمله اسپينوزا در فرازهای پایانیِ کتاب اخلاق می گوید:سعادت پاداش فضيلت نيست بلکه خود آن است. کفّ نفس و کنترل مشتهیات نفسانی موجب سعادت نیست بلکه درک لذت سعادت است که زمینۀ خودپائی را فراهم می آورد.

2. حافظ می گوید:

غلامِ همّتِ آن نازنینم

که کارِ خیر ، بی روی و ریا کرد

گر از سلطان طمع کردم،خطا بود

ور از دلبر ، وفا جُستَم،جفا کرد

خوشش باد آن نسیمِ صبحگاهی

که دردِ شب نشینان را دوا کرد

بشارت بَر به کویِ می فروشان

که حافظ توبه از زهدِ ریا کرد