چند سالی بود به لطف حق این ایام ابیات ذیل را با خود می خواندم:

رندان سلامت می‌کنند ، جان را غلامت می‌کنند

مستی ز جامت می‌کنند ، مستان سلامت می‌کنند

غوغای روحانی نگر ، سیلاب طوفانی نگر

خورشید ربّانی نگر ، مستان سلامت می‌کنند

و این بیت را تکرار می کردم

شهری زِ تو زیر و زبر ، هم بی‌خبر هم باخبر

وی از تو دل صاحب نظر ، مستان سلامت می‌کنند

امسال نیز این ابیات از فروغی بسطامی را با خود می خوانم:

چگونه بر سرِ آتش سِپندوار نسوزم؟

که شوقِ خال تو دارد مرا به حال تباهی!

رواست گر همه عمرش به انتظار سرآید

کسی که جان به ارادت نداده بر سر راهی

تسلّیِ دل خود می‌دهم به ملک محبت

گهی به دانهٔ اشکی، گهی به شعله آهی!

زیارت زائران اربعین به اَحسنِ وجه مقبول و مَأجور