1. چهار قرن قبل از سیطرۀ فضای مجازی [که چندان هم مجازی نیست]شیخ بهائی که در سال هزار هجری شمسی از دنیا رفته ،در یک رباعی «انسان مجازی» را مطرح می کند و می گوید:
تا بتوانی، ز خلق، ای یار عزیز!
دوری کن و در دامن عزلت آویز!
انسان مجازیند این نَسناسان
پرهیز! ز انسان مجازی، پرهیز
2. عالِمِ همروزگارِ شیخ بهائی ،فیض کاشانی نیز «زندگی عاریتی» را بیان داشته و می گوید:
ز هرچه آن غیر یار اَستغفِرالله
زِ بودِ مُستعار اَستغفِرالله
سر آمد عمر و یک ساعت ز غفلت
نگشتم هوشیار اَستغفِرالله
پیشتر از فیض ، مولانا «تابش عاریت» را مطرح نموده و می گوید:
پرتو خورشید بر دیوار تافت
تابش عاریتی دیوار یافت
بر کلوخی دل چه بندی ای سلیم ؟
وا طلب اصلی که تابد او مقیم
پس از فیض نیز ،مارتین هیدگر در کتاب هستی و زمان ، زندگی عاریتی را مورد واکاوی قرار داده و دیگران نیز.
«انسان مجازی»و «زندگی عاریتی» از عباراتی هستند که می توانند بعنوان کلیدواژه ای جذّاب در سلامت معنوی به کار آیند.