هو
این روزها در آستانه اربعین با مشاهده زائران حسین علیه السلام این ابیات از مولانا که از شیفتگان سید احرار و آرمانهای والایش بود در ذهنم تداعی می شود:
غوغـــای روحانی نــگر،سیلاب طوفانی نــــگر خورشیـــد ربــانی نگر،مستان ســلامت می کنند
شهری شده زیر و زبر ،هم بی خبر هم با خبر ای جان هر صاحب نظر ،مستان سلامت می کننـد
ای آرزوی آرزو،آن پرـــــــده را بـــــــــردار از او من کس نمی دانم جز او،مستان سلامت می کنند
ونیز این ابیات از دیوان شمس:
یار شدم یار شدم با غــــم تو یار شــــــدم تا که رسـیدم بر تــو از همه بیزار شدم
غلغلهای می شنوم روز و شب از قبه دل از روش قبــه دل گنـبــــد دوار شــــدم
نیم شبی همره مه روی نهادم ســوی ره در هوس خوبی او جانــــب گلزار شـدم
گاه چو سوسن پی گل شاعر و مداح شدم گاه چو بلبل به سحر سخره تکرار شدم
ولی انصاف را که هیچ زائر حسین(ع) خواهر دلسوخته اش زینب(س) نمی شود:
مو سپید و دیــده تر دل همـــچو عود دیــگر این زیـــنب همان زینــب نبـــــود
سوزها از شوق دیـدارش به جــــــان شعله یکســــــــــر چون چراغ کاروان
راه،هر گامــــــی هزاران خــــاطرات گاه روشــــــن،گه نهان گه محو و مات
یادش آمـــد همـــــره میــــــر انـــام رفته بود ایـــــن راهها تا شـــــهر شام
او ز نوک نی به جان اشراف داشــت خط صبر و سـلم بر دل می نگاشـــــت
گر چه بی او زندگی بی حاصل است لیک گر او نیست عشقش در دل است
جـــــذبه جانان به ارشـــــاد صبـــــا برد او را ســــــــــــــــــوی کوی آشـنا
یافـــت زینــب مدفن جانان خویـــش مـــدفن جانان نــه جان جان خویـــــش
دید آن جویـــای اکســـــــــــیر لقــا توده ای خـــاک است و دنیائی صـــــفا
در دل آن خاک دنیــــــا خفتـه است هر چه زیبائی در آنجا خفته اســــــــت
دیـــــــد تا آن مدفــــــــن جان جهان کرد همچــــون نی ز ســــــوز دل فغان
ای مـرا عشـــــــقت امیـــــد و آرزو جــــــــان من،بی زینبت چـــونی بـگو؟!
بی تو من هر لحظه صد جان داده ام چون غبـاری در پی ات افتــــــــــاده ام
بی تو من بردم به ســـــر یک اربعین هر دَمش صـــــــــد شور روز واپســـین
گویـــــــیا پای زمان وا مانـــــــده بود هر دَمی در دیــــــده عمری می نمـود
بود از تاثـــــــــیر انــــــــدوه و کـــدر روزها بی شـــــــــام شــبها بی سحر
خالی از اغیــار اینجا محفل اســــت حال،وقت شـــــــرح اســرار دل اسـت
ای مـــرا یاد تــــــو یـــار و همنـفس با تو گویم آنـــــــــــچه ناگفتم به کــس
ای قــــرار خاطــــــــــــــــر آزرده ام بی تو چــون گویم چه خونها خورده ام
دیدی انـــــــدر کوفه چون گفم سخن گشـــــــــت مســــحور بیانم مرد و زن
گرم ایراد ســــــــــــــخن در ناقه من ناگهان لرزیــــــــــد تار و پـــــــــود مـن
از فراز نی نــــــــــــــوائی شــتد بلند جســــــــــم من نالید چون نی بند بند
یارب این مـــاه دل افروز من اســــت روشــــنی بخش شب و روز من است
گفتـــمی هرگز نخواهد شــــــد ز یاد ســــــــــــــــرگذشـت کوفه و آل زیاد
بـــــــــرد از یــــــــاد آن همــه آزارها قصه شــــــــــــــام و ســـــــر بازارها
شامیــــــان بزم ســــرور آراســـــتند دخترانــــت بر کنیزی خواســـــــــــتند
پس کشــــــــــید آن بانوی مهــد وقار مــــــرقـــــد پــاک بــــــــرادر بر کـنـار
با آرزوی سلامت برای تمام زائران حسینی و مُحرمان بین الحرمین