1. امام علی (ع) در توصیفِ حکمت می فرماید:«وَإنَّمَا ذلِکَ بِمَنْزِلَةِ الْحِکْمَةِ الَّتي هِيَ حَيَاةٌ لِلْقَلْبِ الْمَيِّتِ، وَبَصَرٌ لِلْعَيْنِ الْعَمْيَاءِ، وَسَمْعٌ لِلاُْذُنِ الصَّمَّاءِ، وَ رِيٌّ لِلظَّمْآنِ، وَفِيهَا الْغِنَى کُلُّهُ والسَّلاَمَةُ».حکمت، چشمان کوردلان و گوشهاى ناشنوايان را بينا و شنوا مى کند و حقايقى را که به خاطر فرو افتادن پرده هاى جهل بر چشم و گوش ناآگاهان قابل ديدن و شنيدن نبود براى آنها روشن مى سازد به گونه اى که چهره حق را در سرتاسر آفرينش مى بينند و آواى تسبيح موجودات را مى شنوند و پيام رهبران الهى را درک مى کنند.

در چهارمين و پنجمين توصیف مى فرمايد : تشنگان حق از سرچشمه حکمت سيراب مى شوند و تمام بى نيازى و سلامت را در آن مى يابند و به اين ترتيب چيزى از خير و برکت و سعادت و خوشبختى باقى نمى ماند، جز اين که در حکمت و دانش نهفته است.(خطبه 133)

2. مَنْ أَخْلَصَ لِلَّهِ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً ظَهَرَتْ يَنَابِيعُ اَلْحِكْمَةِ مِنْ قَلْبِهِ عَلَى لِسَانِهِ.(نهج الفصاحه،2836)

3. حکمت ،زیستن با آموخته هاست و آمیختن آنها با وجود خود . (محمدتقی جعفری ،ترجمه و شرح نهج البلاغه ،ج:1)