1. روز پانزده بهمن (سیزدهم ماه رجب) ، توفیق دیدار با استاد ثبوت از پژوهشگران برجستۀ تاریخ ، حکمت و علوم اسلامی در منزلشان ،فرصتی مغتنم برای این بنده بود ، ضمن صحبت از استادانشان سخن رفت و نکاتی که درس آموز و ارزشمند بودند .

از آن میان یادکرد از سیره و سلوک حکیم الهی قمشه ای (1280_1352) برایم جالبتر بود ! اینکه : او خودش را "فدا"ی دنیا نکرد بلکه اصلا ذرّه ای برای مال دنیا و مقام و مسند ارزش قائل نبود و خیلی راحت به فرصتها و موقعیت ها پشت پا می زد.

استاد گفت: روزی یکی از دوستان حکیم الهی قمشه ای [زنده یاد رشید یاسمی] به وی اطلاع داده بود که :به استادان دانشگاه قطعه ای زمین می دهند ،شما هم تقاضا بدهید ، در پاسخ گفته بود:اگر دنبال زمین باشم باید دیگر درس عرفان را تعطیل کنم ،این دو با هم نمی خوانند ! آنچه مقدر است می رسد و نیازی به بعضی از کارها نیست.[صِرفاً نقل قول بود]

دیگر اینکه:با وجود مشکلات عدیده همواره در اوج نشاط و انبساط خاطر بود و هیچگاه گرد ملال بر چهره و دلش نمی نِشست . به قضای الهی راضی بود و هرچه پیش می آمد ،خوش می داشت و استقبال می کرد.

2. مولانا در ترجیعات گوید:

یاد ما گر بکنی هم به خیالی نگری

نه خیالیم، نه صورت نه زبون بادیم

لیک ما را چو بجویی سوی شادیها جو

که مقیمان خوش آباد جهان شادیم

پیشهٔ ورزش شادی ز حق آموخته‌ایم

اندر آن نادره افسون چو مسیح استادیم

مردن و زنده‌شدن هر دو وثاق خوش ماست

عجبی‌وار نترسیم، خوش و منقادیم