از نظر مولانا کسی که عیب دیگران را می بیند، چه بسا بازتاب معایب نهفته خویش را در دیگران می بیند . درحقیقت، آنچه در دیگران به عنوان عیب می بیند، بخشی از تیرگی درون خود اوست که در دیگران جست و جو می کند. چنین کسی، تلافی آنچه را خود از انجام دادن آن عاجز است، در قالب نقد، بر سر دیگران درمی آورد.

مولانا در حکایت شیر و نخجیران در توصیف کسانی که با انگیزه ها و اندیشه های ناصواب به عیبجوئی دیگران می نشینند، سروده است:

ای بسا ظلمی که بینی در کسان

خوی تو باشد دریشان ای فلان

اندریشان تافته هستی تو

از نفاق و ظلم و بد مستی تو

آن توی و آن زخم بر خود می‌زنی

بر خود آن دم تار لعنت می‌تنی

در خود آن بد را نمی‌بینی عیان

ورنه دشمن بودیی خود را بجان

یکی از راه های نادیده گرفتن نقایص خویشتن، انتقاد از دیگران است تا کاستی هایمان توجیه و پوشیده گردد.

واضح است مطلب فوق غیر از نقد و نظر خیرخواهانه و مبتنی بر حسن نیت و قابلیت نقد می باشد که سازنده و مفید است .