تا همه خلوتیان جام صبوحی گیرند

چنگ صبحی به درِ پیرِ مناجات بریم

قدرِ وقت ار نشناسد دل و کاری نکند

بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم

"حافظ" آبِ رُخ خود بر در هر سُفله مریز

حاجت آن به که برِ قاضیِ حاجات بریم

"وَ أَعِنَّا عَلَی صِیامِهِ بِکفِّ الْجَوَارِحِ عَنْ مَعَاصِیک، وَ اسْتِعْمَالِهَا فِیهِ بِمَا یرْضِیک حَتَّی لَا نُصْغِی بِأَسْمَاعِنَا إِلَی لَغْوٍ، وَ لَا نسْرِعَ بأَبْصَارِنَا إِلَی لَهْوٍ وَ حَتَّی لَا نَبْسُطَ أَیدِینا إِلَی محْظُورٍ، وَ لَا نَخْطُوَ بِأَقْدَامِنَا إِلَی مَحْجُورٍ، وَ حَتَّی لَا تَعِی بُطُونُنَا إِلَّا مَا أَحْلَلْتَ، وَ لَا تَنْطِقَ أَلْسِنَتُنَا إِلَّا بِمَا مَثَّلْتَ، ..."و ما را برای روزه داری این ماه یاری ده؛ با نگهداشتن اعضا و جوارح از نافرمانی تو و به کارگیری آنها در آنچه سبب خشنودی توست، تا اینکه با گوشهایمان به هیچ بیهوده ای گوش ندهیم، و با چشمانمان به سوی هیچ لهو و بازیچه ای نشتابیم (و ننگریم)، و دستهایمان را به هیچ عمل ممانعت شده ای نگشاییم، و به سوی هیچ حرامی گام برنداریم، و شکمهایمان جز با حلال پُر نشود، و زبانهایمان جز با آنچه تو فرموده ای گویا نشود ...

یاد ده ما را سخنهای دقیق

که ترا رحم آورد آن ای رفیق

هم دعا از تو اجابت هم ز تو

ایمنی از تو مهابت هم ز تو

گر خطا گفتیم اصلاحش تو کن

مصلحی تو ای تو سلطان سخن

کیمیا داری که تبدیلش کنی

گرچه جوی خون بود نیلش کنی

این چنین میناگریها کار توست

این چنین اکسیرها اسرار توست