تولّد استاد خرّمشاهی

بعضی ها نمی شود عاشقشان نشد !

1. استاد بهاءالدّین خرمشاهی قرآن پژوه و معرفت اندیش نو ارتدکسِ همروزگار ، انسانی حکیم با روحیّه ای بغایت لطیف و زلال است که خُلق و خوئی معصومانه دارد . ناقدی نقدپذیر و متواضع که انسان بما هو انسان برایش محترم و برخوردار از کرامت است . 

به لطف حق بیش از دو دهه از محضر اش آموخته ام.

2.  استاد خرّمشاهی یادآور نسل بی تکرارِ این سرزمین است . گفتار و نوشتارش صدای جاری زلال اندیشه و ادب است .فرهنگ بانی با کارنامه ای سرشار و گرانسنگ! نفسش طنین و ترجیعی خوش از آموزه های وحیانی و قرآنی است.

3. برایم در بین فضیلتهای پُر شمارِ استاد  ؛ ارزشمندترین ویژگی اش آراسته بودن به دلی بی کینه می باشد ! اصلا کینه را نمی شناسد و بدی را بلد نیست و این خصلتها در روزگار ما از نوادرِ اوصاف و در حُکمِ کیمیا می باشند!

4.فرازی عمیق و مهمّ از کتابِ درد جاودانگی اثرِ اونامونو با برگردانِ دلنشین استاد را که نه تنها ترجمه ؛ بلکه بازآفرینی از این "تغزل فلسفی شگرف" [به تعبیرِ ویلیام بارت فیلسوف آمریکایی و استاد فلسفه دانشگاه نیویورک] است ؛ می آورم : " اگر کسی مدعی باشد که برای دلش می نویسد یا نقاشی می کند یا مجسمه می سازد یا آواز می خواند و آنگاه هنرش را به دیگران ارایه کند و اسم و امضایش را در پای اثرش بگذارد بی شک دروغ می گوید . چرا که دست کم می خواهد ردپایی ازخود بگذارد که پس از مرگش باقی بماند ! اگر نویسنده کتاب سیره مسیح ناشناس است ازاین است که درپیِ جاودانگی روح بوده است و پروای نام و نشان نداشته است. هر ادیب و نویسنده ای که مدعی باشد از شهرت بیزار است ، شیّادی دروغزن است . حتّی آن قدّیس که وارسته ترین مردم از قید جهان گذران بود ، همان راه نشین فروتنِ آسیزی ، به گفته صاحب کتاب داستان سه همدم گفته است :«خواهید دید که چگونه همه جهانیان مرا ستایش خواهند کرد!» . " ، (درد جاودانگی، ترجمه بهاءالدین خرّمشاهی ، نشر ناهید ، صص 88 و 89)

5. استاد را می ستایم ؛ معرفت ؛ معنویّت و فضیلتها را در امتداد نگاهش می جویَم. همو که فراتر از دانش ؛ بینش ؛بخشندگی ؛ سیرچشمی  و فداکاری در سکوت را نجیبانه می آموزد نه با الفاظ که با عملکرد و مصداقی از این ابیات حکیم توس می باشد:

نباشد همی نیک و بد، پایدار

 همان بِه که نیکی بُوَد یادگار

 دراز است دست فلک بر بدی  

همه نیکویی کن اگر بِخرَدی