سعدی در غزلی گوید:

هر چه گفتیم جز حکایت دوست                  در همه عمر از آن پشیمانیم

سعدیا بی وجود صحبت یار                          همه عالم به هیچ نستانیم

                                                                                 غزل:439

هوشنگ ابتهاج (سایه) نیز در یکی از رباعیاتش گوید:

گر خون دلی بی هوده خوردم خوردم         چندان که شب و روز شمردم مردم

آری همه باخت بود سرتاسر عمر               دستی که به گیسوی تو بردم بردم

در مُناجاتُ الذّاکِرین می خوانیم: " ... وَ اَسْتَغْفِرُكَ مِنْ كُلِ‏ لَذَّةٍ بِغَيْرِ ذِكْرِكَ ؛وَ مِنْ كُلِّ راحَةٍ بِغَيْرِ اُنْسِكَ، وَ مِنْ كُلِّ سُرُورٍ بِغَيْرِ قُرْبِكَ " ، (... و از تو آمرزش خواهم از هر لذتى جز لذت یاد تو و از هر آسايشى غیر از اُنس با تو و از هر شادمانى جز قرب تو)

ز هرچه آن غیر یار استغفرالله                       ز بود مستعار استغفرالله

دمی کان بگذرد بی یاد رویش                       از آن دم بیشمار استغفرالله